Iedere dag weer een persoonlijke keuze #veertigdagen

Vorig jaar leerde ik een jonge Palestijnse kennen, laat ik haar Sara noemen. We appen met elkaar. Dit jaar op aswoensdag wenste ik haar een gezegende Ramadan toe – die dit jaar tegelijk met de Veertigdagentijd begon. Zij reageerde blij, en vroeg hoe dat met ‘ons’ vasten zat. Ik legde uit dat de voorbereidingstijd voor Pasen traditioneel een vastentijd is. En dat veel mensen nu een persoonlijke keuze maken hoe dat vasten eruit ziet. Bijvoorbeeld geen alcohol, of geen social media. In mijn geval: geen alcohol, geen zoetigheid. ‘Oh, dus het is niet verplicht bij jullie. Alleen maar een persoonlijke keuze.’  was haar antwoord.

Zover deze korte conversatie per Whatsapp. Ik liet het erbij, want per Whatsapp is het lastig om een genuanceerd gesprek te voeren. Toch laat mij deze conversatie niet los, ik denk vooral vanwege dat ‘alleen maar’ in haar laatste reactie. Dit soort gesprekken heb ik vaker gehad, en steeds voel ik me met mijn ‘oppervlakkig christendom’ in de verdediging gedrukt. Terwijl juist de persoonlijke keuze zo’n sterke kant is van mijn geloof. Geloof begint bij mezelf, niet waar.

De keuze in de vastentijd maak ik niet één keer, maar eigenlijk elke dag opnieuw. Elke dag van die veertig dagen is het wéér mijn keuze om trouw te zijn. Elke dag moet ik ruimte maken in het vele dat me afleidt en om aandacht vraagt. En dat is veel – door persoonlijke omstandigheden. Door de wereldpolitiek. Door de kleine politiek. Veertig dagen is een oefening in de innerlijke dialoog. Bijvoorbeeld dat feestje, binnenkort. Zal ik  dat glaasje wijn aanpakken – of toch niet? En ja, ik wil tijd nemen om ook van binnen te verstillen. Hoe doe ik dat? Want ik ben ook een newsjunk en volg de oorlog op de voet. Toch? Of kan ik me beperken tot één nieuwsmoment per dag? En zo zijn er meer keuzes te maken. Het is en blijft míjn innerlijke dialoog – ik moet sterk zijn, tenslotte heb ik er zelf voor gekozen.

Ineens zie ik wat ik ook een beetje mis: een ‘wij’ dat me daarbij steunt. Mijn eigen keuze maken omdat ik ergens bij hoor, en dat ik vervolgens niet de enige ben die af en toe worstelt. En ik ben jaloers op Sara en op de vanzelfsprekendheid van haar keuze. Op de overtuiging  deel te zijn van een groep. Wanneer ik een gezin in Gaza zie dat de vasten breekt temidden van de puinhopen, krijg ik buikpijn van de ellende en tranen van ontroering tegelijk. Diep onder de indruk van hun bijzondere spirituele uithoudingsvermogen. Je hebt niets meer, maar je hebt elkaar en je staat in een traditie. Zo sterk. En ik vraag me af of mijn vasten me daar ooit bij zou kunnen helpen.

Sara woont in Europa en kent vast ons individualisme. Wat vindt ze er eigenlijk van? Ik zal het haar eens vragen. Zullen we elkaar begrijpen?